Χριστούγεννα στην Ελλάδα - Η τύχη που ξεχάσαμε πως έχουμε.


Τυχαίνει να είμαι από τους λίγους, τυχερούς ή άτυχους, που έζησαν και εργάστηκαν για πάρα πολλά χρόνια στο εξωτερικό, πριν πάρουν τη γενναία απόφαση να γυρίσουν πίσω. Θυμάμαι αμυδρά τα χρόνια πριν το 2007, που συγγενείς και φίλοι θεωρούσαν εμένα (και όλους τους άλλους ξενιτεμένους σαν έμενα) κακόμοιρους που ζούσαμε στις βόρειες, κρύες χώρες, μακριά από τον ήλιο και την ξενοιασιά της Ελλάδας, αναζητώντας καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές. Τώρα βέβαια, αυτός που θα καταφέρει να φύγει, ακόμα και σε τριτοκοσμική χώρα, θεωρείται πως έχει άστρο.

Χωρίς να μακρηγορώ, τα 17 αυτά χρόνια που απουσίαζα, έτυχε να βιώσω τα Χριστούγεννα σε πολλές διαφορετικές χώρες. Ενδεικτικά, στην Αγγλία , στη Σκωτία, στη Γερμανία, στη Δανία, στο Χιούστον, στην Μαλαισία, στην Βραζιλία και μερικά άλλα μέρη. Παίρνω τα Χριστούγεννα σαν παράδειγμα, γιατί αντιπροσωπεύουν σχεδόν απανταχού μια από, αν όχι την πιο χαρούμενη περίοδο του χρόνου σε όλες τις μη μουσουλμανικές χώρες. Αν και τα έθιμα διαφέρουν κατά πολύ από μέρος σε μέρος, ένα κοινό στοιχείο είναι η συνάθροιση της οικογένειας μια μέρα το χρόνο για το μεγάλο φαγοπότι. Και εκεί αρχίζεις να συνειδητοποιείς τι είναι αυτό το κάτι που έχει η Ελλάδα, και η Ελληνική οικογένεια που απουσιάζει έντονα από πολλές άλλες κουλτούρες.

Στα πρώτα αγγλικά Χριστούγεννα που γιόρτασα, περίπου 15 χρόνια πριν, θυμάμαι την τότε Αγγλίδα κοπέλα μου, και την μητέρα της να έχουν έναν κόμπο στο στομάχι από νωρίς το πρωί, για το ποιος θα εμφανιστεί στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι και ποιος όχι. Όταν δε εμφανίστηκαν όλοι, τα πικρόχολα σχόλια, πλούσια σε παραδοσιακό Αγγλικό, φλεγματικό χιούμορ, άρχισαν να εκτοξεύονται από την μια άκρη του τραπεζιού στην άλλη. Πραγματικά ίσως ένα από τα πιο άβολα τραπέζια στα οποία έχω παρευρεθεί. Όλοι ήταν καλεσμένοι, χωρίς όμως να είναι όλοι ευπρόσδεκτοι.

Είναι Χριστούγεννα 2013, ζω και εργάζομαι με έναν φίλο μου Τούρκο σε ένα χωριό της Δανίας, μία ώρα ανατολικά της Κοπεγχάγης. Ενώ στο γραφείο έχουμε μια πραγματικά καταπληκτική και φιλική ατμόσφαιρα με τους Δανούς συναδέλφους, και βγαίνουμε όλοι μαζί για μπύρες , συχνά πυκνά, δε συνέβη το ίδιο και τις μέρες των Χριστουγέννων. Εγώ και ο φίλος μου, για διαφορετικούς λόγους έκαστος, δεν πήραμε άδεια τις μέρες των Χριστουγέννων, και θα τα περνούσαμε στη Δανία. Οι άδειες είχαν αποφασιστεί αρχές Δεκέμβρη, οπότε και γνωρίζανε όλοι πως θα μέναμε μόνοι, δύο αλλοδαποί σε αυτό το μικρό μέρος. Ούτε ένας συνάδελφος δεν προσφέρθηκε να μας προσκαλέσει στο σπίτι του. Όσο ανοιχτοί ήταν ατομικά και στο επαγγελματικό περιβάλλον, άλλο τόσο ήταν κλειστοί όσον αφορά το να ανοίξουν το σπίτι τους σε μία παραδοσιακά οικογενειακή γιορτή όπως τα Χριστούγεννα. Θα είχε συμβεί και το ίδιο στην Ελλάδα; Προωπική μου γνώμη είναι πως αυτό που ονομάζουμε φιλότιμο, (και είναι από τις ελάχιστες Ελληνικές λέξεις που δεν μεταφράζονται), δεν θα επέτρεπε να συμβεί κάτι τέτοιο. Κάποιος, γνωστός ή φίλος, συγγενής, όσο φτωχός και να ήταν, τα λίγα που είχε θα τα μοιραζόταν απλόχειρα με τον καθένα από μας μια τέτοια Άγια μέρα. Στην ανθρωπιά δεν είμαστε τσιγγούνιδες ούτε παρτάκιδες σα λαός. Μάλλον το αντίθετο.

Παραμονές Χριστουγέννων 2015, και βρίσκομαι στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Η θερμοκρασία ξεπερνάει τους 35 βαθμούς, και έχουμε κανονίσει με μια παρέα να βγούμε να φάμε έξω για βράδυ. Καθώς διασχίζουμε αυτή την αχανή και στολισμένη πόλη για να βρεθούμε στην άλλη άκρη της, βλέπω από το πίσω κάθισμα του ταξί έναν καταυλισμό με πάνω από τριάντα άστεγους, ημ κάτω από μια γέφυρα. Το μέρος από όπου περνούσαμε ήταν μια περιοχή αντίστοιχη του Χαλανδρίου ή του Αμαρουσίου, όχι κάποιο υποβαθμισμένο κομμάτι της πόλης. Κι όμως, παραμονές Χριστουγέννων, η φτώχια ήταν απλωμένη μπροστά στα μάτια του κόσμου σε όλο της το μεγαλείο. Μέχρι να φτάσουμε στο εστιατόριο, είχαμε περάσει δίπλα από δύο ακόμα καταυλισμούς αστέγων. Μιλάμε πλέον για φτώχια στην Ελλάδα, η αλήθεια όμως είναι πως εξ 'αιτίας αυτού που αποκαλούμε φιλότιμο, και του θεσμού της οικογενείας όπως ορίζεται στη χώρα μας δεν έχουμε βιώσει πραγματική φτώχια ακόμα.

Χριστούγεννα 2016, και αρκετοί γνωστοί βρίσκονται χωρίς δουλειά και χωρίς λεφτά, όλοι όμως έχουν τραπέζι με τους δικούς παραμονή και ανήμερα. Φοιτητές που με το ζόρι τα βγάζουν πέρα, κατακλύζουν τα ΚΤΕΛ για να γυρίσουν πίσω στη γεννέτηρα τους, όπου ένα μικρό πέτρινο σπίτι με το τζάκι αναμμένο και ένα πιάτο φαί θα τους περιμένει αυτές τις μέρες να τους θυμίσει τι πάει να πει ζεστασιά και θαλπωρή. Θα είναι πάντα ευπρόσδεκτοι, ότι κι αν κάνουν, όποιοι και αν γίνουν στη ζωή τους , σε όποια κατάσταση βρεθούν.

Πριν ο καθένας από μας αρχίσει να παραπονιέται για τα όσα δεν έχει φέτος και για την μιζέρια των φετινών εορτών σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, ας αναλογιστεί πως μπορούν να είναι οι ίδιες μέρες σε άλλα μέρη του κόσμου. Μέρη που ο κόσμος έχει λεφτά, αλλά αυτή τη ζεστασιά και την οικογενειακή άμιλλα δεν μπορεί να την αγοράσει. Μέρη που το αλκοόλ, σε όση αφθονία κι αν καταναλώνεται, δεν μπορεί να αντικαταστήσει στο ελάχιστο αυτό που έχουμε στην Ελλάδα.

Vrazilianos

#οικογένεια #vrazilianos #Χριστούγεννα #Φτώχια #Ελλάδα #γιορτές #2016 #τύχη

27 views0 comments